به گزارش پرتال جامع علوم و معارف قرآن به نقل از خبرگزاری شبستان، حجت‌الاسلام والمسلمین محمدصادق یوسفی‌مقدم، رئیس پژوهشکده فرهنگ و معارف قرآن در گفت‌وگویی، با تأکید بر جایگاه بنیادین احترام به مقدسات در منطق قرآن کریم، تصریح کرد که یکی از مطالبات جدی و غیرقابل اغماض قرآن، رعایت حرمت مقدسات همه ادیان و جوامع انسانی است؛ مطالبه‌ای که نه‌تنها مسلمانان، بلکه همه انسان‌ها را مخاطب قرار می‌دهد.

وی با اشاره به آموزه‌های صریح قرآنی، خاطرنشان کرد: قرآن مسلمانان را از هرگونه تعرض زبانی و رفتاری به مقدسات دیگران نهی می‌کند، چراکه هر جامعه‌ای دارای منظومه‌ای از ارزش‌ها و مقدسات خاص خود است و این مقدسات برای پیروان آن جامعه محترم و معنادار محسوب می‌شود. قضاوت درباره ارزش یا عدم ارزش این باورها، امری الهی و مربوط به قیامت است، نه مجوزی برای توهین در دنیا.

قرآن کریم؛ مقدسی جهانی و فرادینی

رئیس پژوهشکده فرهنگ و معارف قرآن با بیان اینکه قرآن کریم تنها یک کتاب مقدس برای مسلمانان نیست، بلکه کلام الهی و دارای شأن جهانی است، تأکید کرد که قرآن در منظومه فکری بشریت جایگاهی ممتاز دارد و به همین دلیل، اهانت به آن، اهانت به یکی از اساسی‌ترین مقدسات دینی و انسانی تلقی می‌شود. از منظر معارف اسلامی، بی‌حرمتی به قرآن نه یک رفتار ساده یا سلیقه‌ای، بلکه اقدامی سنگین و دارای پیامدهای عمیق معنوی و اخلاقی است.

وی با استناد به روایات اسلامی یادآور شد که احترام به قرآن، ملاک کرامت انسان در پیشگاه الهی است و بی‌احترامی به آن، موجب خواری و سقوط انسان می‌شود. این قاعده الهی، نشان‌دهنده آن است که قرآن کریم معیار سنجش منزلت انسان‌هاست، نه متنی که با رفتارهای ناپسند دچار خدشه و نقصان شود.

اهانت به قرآن، نه تضعیف قرآن بلکه سقوط انسان

یوسفی‌مقدم با تأکید بر این نکته که قرآن کریم به وعده صریح الهی همواره محفوظ است، تصریح کرد که اهانت‌ها و بی‌حرمتی‌ها هرگز به جایگاه و شأن قرآن آسیب نمی‌زند، بلکه این انسان است که با چنین رفتارهایی، جایگاه خود را تنزل می‌دهد. قرآن، کلام خداوند و تحت حفاظت الهی است و هیچ اقدام خصمانه‌ای نمی‌تواند از عظمت و قداست آن بکاهد.

 وی تاکید کرد: بی‌احترامی به قرآن در حقیقت خروج انسان از مدار بندگی و افتادن در ورطه عصیان، گمراهی و رذایل اخلاقی است. انسان با اکرام قرآن، شأن بندگی خود را حفظ می‌کند و با اهانت به آن، از این جایگاه فاصله می‌گیرد.

قرآن؛ کتاب نور، هدایت و سعادت انسانی

رئیس پژوهشکده فرهنگ و معارف قرآن با تشریح اهداف نزول قرآن کریم، بیان کرد که قرآن برای هدایت انسان نازل شده است؛ هدایت به سوی توحید، اخلاق الهی، بندگی خداوند و رهایی از ظلمت‌های فکری و رفتاری. آموزه‌های قرآن یا انسان را به عبادت و عبودیت دعوت می‌کند، یا به فضایل اخلاقی فرا می‌خواند، یا او را از رذایل اخلاقی و طاغوت‌ها برحذر می‌دارد.

وی تاکید کرد: قرآن کتاب نور است؛ نوری که انسان را از تاریکی جهل، انحراف و بی‌معنایی به روشنای معرفت، سعادت و صراط مستقیم هدایت می‌کند. از این رو، اهانت به قرآن به معنای اهانت به اخلاق انسانی، نفی مسیر سعادت و بی‌احترامی به بنیادهای انسانیت است.

پروژه اهانت به مقدسات؛ اقدامی آگاهانه و هدفمند

یوسفی‌مقدم با اشاره به برخی حوادث تلخ اخیر، اظهار داشت که بخشی از اهانت‌ها به قرآن و مقدسات اسلامی، آگاهانه و در چارچوب پروژه‌ای هدفمند از سوی دشمنان اسلام انجام می‌شود. این افراد به قداست قرآن آگاه‌اند، اما هدف آنان شکستن حرمت قرآن در نگاه مؤمنان و تضعیف جایگاه مقدسات دینی در افکار عمومی است.

وی تصریح کرد: قرآن‌سوزی، مسجدسوزی و اهانت به نمادهای دینی، ابزارهایی برای عادی‌سازی بی‌حرمتی به مقدسات و تخریب هویت دینی جوامع اسلامی است. با این حال، وعده الهی روشن است؛ هر کس به قرآن اهانت کند، دچار خواری و ذلت خواهد شد و هر کس قرآن را گرامی بدارد، مورد تکریم الهی قرار می‌گیرد.

رئیس پژوهشکده فرهنگ و معارف قرآن با تفکیک میان رفتارهای آگاهانه و ناآگاهانه، تأکید کرد که کسانی که از روی آگاهی به قرآن اهانت می‌کنند، در حقیقت در مسیر دشمنی با خداوند گام برداشته‌اند. اما افرادی که از سر ناآگاهی یا فریب، مرتکب چنین اعمالی شده‌اند، باید با توبه و بازگشت صادقانه، مسیر خود را اصلاح کنند.

مسجد و قرآن؛ پیوند ناگسستنی با هویت ایرانی ـ اسلامی

یوسفی‌مقدم با اشاره به جایگاه مسجد در فرهنگ اسلامی، مساجد را خانه‌های خدا در زمین دانست و تصریح کرد: بی‌حرمتی به مسجد، بی‌حرمتی مستقیم به ساحت الهی است.

رئیس پژوهشکده فرهنگ و معارف قرآن آتش‌زدن مسجد و قرآن را یادآور جنایاتی دانست که در تاریخ ایران، تمدن و هویت این سرزمین را هدف قرار داده‌اند.

وی تأکید کرد: تمدن ایرانی امروز با هویت اسلامی پیوندی ناگسستنی دارد و قرآن، مسجد و مقدسات اسلامی، جزء جدایی‌ناپذیر هویت ملی و دینی ایران هستند. از این رو، حرمت قرآن و مساجد، در حقیقت حرمت ایران و ایرانی و پاسداشت هویت تاریخی و تمدنی این سرزمین است.