📚آرمانی‌سازی قرآن: روایتی پدیدارشناسانه از رسمی‌سازی متن مقدس در صدر اسلام

📚Idealizing the Qur’an: A Phenomenological Account of Early Islamic Scriptural Canonization 

✍️رومن هاروی

🏫انجمن دین آمریکا (AAR)

📅سال 2025

🔻ترجمه ماشینی چکیده:

در این مقاله، ابتدا استدلال می‌کنم که روایت پدیدارشناسانه از این رویداد با کنار گذاشتن مواضع بازنگرانه درباره تدوین قرآن و بهره‌گیری از چندین پیشرفت فنی در این حوزه تسهیل می‌شود. این بدان معناست که در سطحی که برای روایت فلسفی خود نیاز دارم، می‌توان چارچوبی کلی از آنچه من آن را «رویداد تدوین عثمانی» می‌نامم ارائه داد؛ رویدادی تاریخی که در آن خلیفه سوم اسلامی، عثمان بن عفان (حکمرانی ۶۴۴–۶۵۶)، با معرفی ساختار واجی رسم (rasm) که منبع نسخه‌های دست‌نویس، چاپی و دیجیتال قرآن امروز است، متن قرآن را تثبیت کرد. این چارچوب هنگام تلاش برای درک پدیده قرآن به عنوان یک شیء ایده‌آل و نقش ساختار واجی در انتقال آن در زندگی جامعه مسلمانان مفید است. برای این منظور، من با «کاهش تاریخی» در پدیدارشناسی دوره پایانی هوسرل، همان‌طور که در «بحران علوم اروپایی و پدیدارشناسی استعلایی» و به ویژه مقاله «خاستگاه هندسه»  آمده، تعامل خواهم داشت. پس از غنی‌سازی تحلیل خود با در نظر گرفتن انتقادها از روش‌شناسی هوسرل توسط دیوید کار و ژاک دریدا، پیشنهاد می‌کنم که مفهوم «عمل بنیان‌گذاری» را می‌توان به‌طور مفید به رویداد تدوین عثمانی اعمال کرد. این امکان را می‌دهد که نقش ساختار واجی را در «سنت‌سازی» و «فعال‌سازی مجدد» قرآن دنبال کنیم. چنین رویکردی، نه تنها زاویهٔ تکمیلی ارزشمندی برای بررسی مسئله تدوین اولیه قرآن ارائه می‌دهد، بلکه اجازه می‌دهد ساختار واجی در بعد بین الا‌ذهانی آن به‌عنوان یک دستاورد یگانه از جامعه مسلمانان درک شود، حتی اگر طبق فرضیه، تفاوت‌های موجود در نسخه‌های منطقه‌ای قرآن ناشی از اشتباهات نوشتاری باشد.

چکیده:

Research into the early textual history of the Qur’an is not just experiencing a golden age but also something of a gold rush. Greater access to manuscripts and more powerful methods to analyze data offer the prospect of an ever-finer reconstruction of what happened in those initial years. “There’s gold in them thar hills,” and we have the tools to mine it! I think, however, it is useful to stop and view this landscape from the perspective of phenomenology. Instead of early twenty-first-century digital humanities, I will return to early twentieth-century analog humanities, in particular the late-period Edmund Husserl and his struggle with the problem of history in the years before the Second World War. I shall propose that previous attempts to engage topics of Qur’anic studies through phenomenology have not attended sufficiently to the originality and power of Husserl’s ideas. I thus argue that a Husserlian phenomenological perspective can provide valuable insights into the phenomenon of the Qur’an’s initial canonization. In this article, I first contend that a phenomenological account of this event is aided by the marginalizing of revisionist positions on Qur’anic canonization by several technical developments within the field. This means that, at the level that I need for my philosophical account, it is possible to put forward a basic outline of what I will call the “ʿUthmānī canonization event,” the historical occurrence by which the third Islamic caliph, ʿUthmān b. ʿAffān (r. 644–56), oversaw the Qur’an’s textual “closure” by introducing the canonical consonantal skeleton (rasm) that is the origin for handwritten, printed, and digital copies of the Qur’an today. This outline becomes useful when seeking to understand the phenomenon of the Qur’an as an ideal object and the role that the consonantal skeleton plays in its transmission within the life of the Muslim community. For this, I will engage with the “historical reduction” within the late-period phenomenology of Edmund Husserl, as found in The Crisis of European Sciences and Transcendental Phenomenology (henceforth the Crisis), and especially “The Origin of Geometry” essay. After enriching my analysis by considering critiques of Husserl’s methodology from David Carr and Jacques Derrida, I will suggest that the concept of a “founding act” can be usefully applied to the ʿUthmānī canonization event. This will allow me to trace the consonantal skeleton’s role in the subsequent “traditionalization” and “reactivation” of the Qur’an. Such an approach, I shall suggest, not only provides a valuable complementary angle from which to look at the question of early Qur’anic canonization. It also allows for the consonantal skeleton to be understood in its intersubjective dimension as a singular achievement of the Muslim community, even if, per hypothesis, variations in the Qur’anic regional exemplars are understood as resulting from so-called scribal errors.